Chapter eleventh

Najgorsze było Twoje zimne spojrzenie podczas gorącego pocałunku,

bo tym razem przeciwieństwa kłóciły się ze sobą, zamiast przyciągać.

 *Soundtrack*

O. Mój. Boże. Miałam już nigdy więcej nie pić z tymi ludźmi. Mam już nauczkę. Przynajmniej teraz mi się film nie urwał i wszystko pamiętam. Tak, pocałunek z Harrym też. Jest on powodem tego, że cały poranek chodzę z bananem na twarzy. Przygotowałam już dla nas śniadanie i teraz czekałam, aż Harry wstanie. O wilku mowa. Usłyszałam kroki na schodach i mój banan jeszcze bardziej się powiększył.

Ale wiesz, to, że Cię pocałował nie znaczy, że jesteście razem?

Tak wiem, i nie dopuszczałam tej myśli do siebie, aż do teraz. Dzięki wielkie. Dobrze wiem, że to było jednorazowe i nic dla niego nie znaczyło. Nawet nie robię sobie nadziei, że kiedykolwiek się to powtórzy.

- Dzień dobry, mała. – powiedział i podszedł do mnie.

- Cześć, Harry. – posłałam mu jeden z najpiękniejszych uśmiechów, a on zrobił coś czego bym się nie spodziewała.

Przyciągnął mnie do siebie i pocałował, budząc wszystkie motylki w moim brzuchu do życia. Złapałam go za szyję i pogłębiłam pocałunek. Całowaliśmy się zachłannie, nie tak jak poprzednio. To uczucie było jeszcze przyjemniejsze. Oderwaliśmy się od siebie i Harry złączył nasze czoła cały czas się uśmiechając.

- Nie wierzę, że to był dopiero Twój drugi pocałunek i oby dwa były ze mną. – powiedział błądząc ustami po mojej szyi. Odchyliłam głowę dając mu lepszy dostęp.

- To lepiej uwierz. – uśmiechnęłam się, a Styles ponownie zaatakował moje usta. Gdyby mnie nie trzymał pewnie już dawno leżałabym na podłodze z papką w głowie.

- Musimy porozmawiać, Jane. – powiedział biorąc mnie na kolana i siadając na najbliższym krześle.

Kurwa.

Czuję, że ta nasza rozmowa się źle skończy i będzie ona dotyczyć tego, że nie powinniśmy się całować i takie tam.

- Chodzi mi o nasz pocałunek, nie powinienem był tego robić, ale wtedy w tym klubie, wyglądałaś tak strasznie pociągająco i nie mogłem się już dłużej powstrzymać. Zapomnijmy o tym, okej? – bingo! Jestem kurwa jasnowidzem. Powinnam zacząć szkolić się w tym kierunku. Czemu mnie to nie zdziwiło? Wiedziałam, że taki typ życia jaki ja prowadzę nie jest zgodny z jego i nic by z tego nie wyszło. Nie ma sensu się tym przejmować. To co, że złamał mi serce, przecież posklejanie go zajmie mi tylko jakiś rok.

- Tak, pewnie. Rozumiem, że to nie było przemyślane i nic dla Ciebie nie znaczyło. Nie przejmuj się, bo dla mnie też to był tylko zwykły, nic nieznaczący pocałunek.

You’re in my veins, and I cannot get you out

You’re all I taste, at night inside of my mouth
You run away, cause I am not what you found
You’re in my veins, and I cannot get you out

***

Zapowiadał się zwykły wieczór. Miałam wrócić z zajęć, przebrać się w luźne rzeczy i zacząć czytać książkę Green’a*, którą niedawno kupiłam, tak właśnie, miałam.

*Parę godzin wcześniej*

Szłam korytarzem ze Styles’em, gdy mijaliśmy jego znajomych jeden z nich podszedł do nas.

- Siema stary! – rzucił i przywitał się z Harrym. – Cześć, Jane. – przytulił mnie, byłam lekko zdziwiona, ale odwzajemniłam uścisk. Skąd on mnie w ogóle zna? – Idziesz dzisiaj? – zapytał bruneta. Idzie? Ale gdzie? Czemu ja o tym nic nie wiem? Boże, jeden pocałunek, o którym jak się okazuje mam zapomnieć, a ja już zachowuję się jak przewrażliwiona żona.

- Pewnie, że tak, to o 18 na miejscu? – zapytał, a chłopak skinął głową. – To do zobaczenia. – pożegnali się i tym razem blondyn zwrócił się do mnie.

- Jane, jesteś pewna, że nie szukasz chłopaka? – że co kurwa? Kto Ci tak powiedział? Już otwierałam usta, żeby mu powiedzieć, że informacje, które posiada są błędne, lecz wyprzedził mnie Harry.

- Nie, nie szuka, na razie Niall. – chłopak odszedł obdarzając mnie ostatnim spojrzeniem, a ja stałam i czekałam na wyjaśnienia od bruneta. – Jane, no rusz się. – powiedział lekko podenerwowany.

- Nigdzie mi się nie spieszy. Podobno nie szukam chłopaka, tak? Skąd on mnie w ogóle zna?- podparłam ręce na biodrach i zdobiłam minę typu „jak mi nie powiesz, to będziemy tu stać do jutra”.

- No dobra. – westchnął. – Ale chodźmy do samochodu, tam Ci wszystko wytłumaczę. – zrobiłam podejrzliwą minę, bo coś zbytnio nie byłam przekonana do jego wypowiedzi. – Obiecuję. – zrezygnowałam i ruszyłam za nim do auta.

- No słucham. – powiedziałam, gdy już byliśmy w środku i na wszelki wypadek zabrałam mu kluczyki.

- Dobra. – westchnął zrezygnowany i utkwił wzrok w przedniej szybie. – Niall wykorzystuje dziewczyny, a ja nie chciałem, żebyś był kolejna jego zdobyczą. Zapytał mnie czy masz chłopaka, to powiedziałem, że nie i nie szukasz. To tylko dla Twojego dobra. On prowadzi inny styl życia. Taki..

- Jak Ty? – wtrąciłam.

- No, przepraszam. Wybaczysz mi. – skupił swój wzrok na mojej twarzy i jego oczy wywiercały dziurę w moich. Jak mogę Ci nie wybaczyć skoro rozpływam się pod twoim jednym spojrzeniem?

- Okej, wybaczam. A gdzie się dzisiaj wybieracie?

- Na takie coś jak WWE**. Wiesz co to jest? – oh, jakoś mnie taki  rodzaj sportu zbytnio nie przekonuje, no bo kto normalny bierze udział w czymś takim? No właśnie, nikt.

- Tak, wiem. Czemu mi nie powiedziałeś, że tam idziesz? – zapytałam z wyrzutem.

- A czy to zmieniłoby coś? Poszłabyś, gdybym Ci powiedział? Dobrze wiem, że nie lubisz czegoś takiego. Lepiej siedź w domu i czytaj książkę o jakiejś durnej miłości, która i tak nie istnieje. – no masz, wiesz jak wkurzyć człowieka, tym bardziej mnie, a humor zmienia Ci się częściej niż babie w ciąży. Jeśli miałabym wybierać to wybrałabym właśnie ją.

- Skąd wiesz, że nie? – zapytałam.

- Miłość to sztuczka umysłu, nie istnieje. – tak? To kurwa próbujesz mi powiedzieć, że jednak Cię nie kocham?

- Dobra, ale i tak jadę na te durne zapasy. – rzuciłam i złożyłam ręce w geście ukazania swojej obrazy.

- Cokolwiek pozwoli Ci spać w nocy. – i właśnie tak zakończył naszą niezbyt ambitną rozmowę.

I właśnie teraz, zamiast czytać książkę i popijać kakao, siedzę w samochodzie Styles’a i jedziemy na WWE. I po co ja się w to pakowałam?

Bo jesteś głupia.

No dzięki Ci. Siedzieliśmy w zupełnej ciszy, aż do momentu, w którym zatrzymaliśmy się już na miejscu.

- Wiedz, że ja nie wychodzę wcześniej, bo Ty będziesz miała taki kaprys. – dobra, tylko nie gryź. Prychnęłam pod nosem, założyłam ręce na piersi i z miną skrzywdzonego dziecka ruszyłam w stronę wejścia, gdzie jak się okazało czekał już na nas Niall. Spojrzałam na Harrego, który tylko wywrócił oczami. A wal się, będziesz chciał mnie jeszcze raz pocałować to zrobię tak samo.

- O proszę, a jednak przyszłaś! Harry mówił, że nie lubisz takich rzeczy. – powiedział Niall, gdy prowadził nas do środka. Tak, mówił też, że nie spotka się już z Lucy. Ciekawe jak mu to wychodzi.

- Harry mówi wiele rzeczy. – powiedziałam, a blondyn się już nic nie odezwał.

- O, tu są nasze miejsca. – taa, świetnie. Czemu? Są na tyle blisko ringu, że jestem pewna, że dolatują tu zęby, gdy takowe zostaną wybite przeciwnikowi „przez przypadek”. – Harry zaraz przyjdzie, poczekaj tu, ja idę się przywitać ze znajomymi. – pomachał mi na pożegnanie i tyle go widziałam.

Zostałaś sama, Jane.

Zapowiada się bardzo interesujący wieczór.

***

Tak, ile to już? Jest 22:00, więc to całe WWE trwa już 4 godziny. Boże, ja tu umrę. Harry wygląda jak dziecko, które dostało cukierka. Serio. Nie wiem co w tym takiego fajnego. Ludzie rzucają się na siebie i rzucają sobą. Ekstra. Ale to faceci, ich się nie zrozumie, a podobno to kobiety są niezrozumiałe dla mężczyzn. Wypadałoby się odezwał, bo od jakichś 2 godzin gadam sama ze sobą, a nie, przepraszam, jakieś 20 minut temu jakiś chłopak spytał mnie o godzinę.

- Harry, kto jest najlepszy? No wiesz, z tego całego WWE? – zapytałam, próbując zwrócić na siebie uwagę.

- Dave Batista, o ten, który właśnie będzie walczył. – powiedział, wskazując jakiegoś faceta.

- A ten drugi? Ten co z nim walczy?

- Coffee Kingston. – uśmiechnął się. Brawo, Jane, rozmawiasz z nim na męskie tematy.

- A dla Ciebie kto jest najlepszy? – zapytałam, przysuwając się bliżej bruneta.

- Dla mnie? Zdecydowanie Dwayne Johnson. Ale walczą też dziewczyny. Najlepsza to AJ Lee. Może weźmiesz udział? – wolałabym, żeby mnie koń kopnął, niż z własnej woli iść na takie coś.

- Nie, dzięki. – i koniec tematu. Gratuluję, Jane. Spędzisz godzinę na gadaniu sama ze sobą.

Wiesz, że to oznaki schizofrenii, albo rozdwojenia jaźni?

Oh, zamknij się!

Tak tylko mówię.

Powiedziałam, zamknij się!

_____________________________________

*John Green 'Gwiazd naszych wina'

**World Wrestling Entertainment
obejrzyjcie sobie jakiś odcinek i zobaczycie o co mi chodzi :)

Witajcie ludzie!

Wiem, że rozdział jest krótki i beznadziejny - jak dla mnie, ale przez cały tydzień miałam kompletną pustkę w głowie i nie mogłam wymyślić nic sensownego, więc jest jaki jest :) 

7 KOMENTARZY = NOWY ROZDZIAŁ